niedziela, 28 maja 2017

Pojedynek wagi ciężkiej, czyli Stara Dama kontra Królewscy. Finał Ligi Mistrzów w liczbach

Dla kogo stadion w Cardiff będzie szczęśliwy?
Dla Gianlugiego Buffona czy Cristiana Ronaldo?
Gianluigi Buffon ponoć zakończyłby karierę wcześniej, gdyby udało mu się wygrać Ligę Mistrzów. W 2003 i 2015 roku był bardzo blisko, ale marzeń nie pozwoliły mu spełnić AC Milan i FC Barcelona. 3 czerwca w Cardiff 39-letni Włoch stanie przed trzecią szansą. Cristiano Ronaldo i spółka zrobią jednak wszystko, by pokrzyżować jego plany i zostać pierwszą drużyną w historii Champions League, która obroni tytuł. Zapraszam do lektury zapowiedzi finałowego meczu najbardziej prestiżowych piłkarskich rozgrywek klubowych na świecie.

0. Juventus nie poniósł w tej edycji rozgrywek żadnej porażki. W fazie grupowej osiągnął następujące wyniki: 4:0 i 2:0 z Dynamem Zagrzeb, 3:1 i 0:0 z Sevillą oraz 1:0 i 1:1 z Lyonem. W 1/8 wygrał z FC Porto 2:0 i 1:0, w ćwierćfinale pokonał Barcelonę 3:0 i zremisował z nią na Camp Nou 0:0, z kolei w półfinale był dwukrotnie lepszy od AS Monaco - zwyciężając 2:0 na wyjeździe i 2:1 u siebie.

Real z kolei w grupie zwyciężył Legię 5:1 na Santiago Bernabeu, ale w Warszawie zremisował z nią 3:3, Sporting pokonał 1:0 i 2:1, a mecze z Borussią Dortmund dwukrotnie kończyły się wynikami 2:2. W 1/8 finału podopieczni Zinedine'a Zidane'a dwa razy wygrali z Napoli 3:1. W kolejnej rundzie mieli mnóstwo szczęścia, gdyż po zwycięstwie z Bayernem w Monachium 2:1, u siebie przegrali z nim w takim samym stosunku. W dogrywce jednak strzelili aż trzy gole i awansowali do półfinału, w którym zmierzyli się z Atlético Madryt. Na własnym boisku zdeklasowali lokalnych rywali, pokonując ich 3:0. W rewanżu szybko stracili dwa gole, ale potem opanowali sytuację, zdobyli bramkę kontaktową, a potem pilnowali, by nie stracić przepustki do finału.

1. straconym przez Juventus golem w fazie pucharowej tej edycji Ligi Mistrzów było trafienie Kyliana Mbappé w rewanżowym meczu półfinałowym przeciwko AS Monaco. Bramka ta zakończyła trwającą 690 minut serię Bianconerich bez straty gola, drugą najdłuższą w historii rozgrywek. Rekordzistą pod tym względem pozostaje Arsenal, którego bramkarz w sezonie 2005/2006 nie wyciągał piłki z bramki przez 995 minut.

2 gole musi strzelić w finale Cristiano Ronaldo, by zostać najlepszym snajperem tej edycji Ligi Mistrzów. Jedno trafienie sprawi, że królów strzelców będzie dwóch - Lionel Messi ma bowiem na koncie 11 trafień.

2,55 zł - taki jest kurs na zwycięstwo Realu Madryt w Fortunie. Bukmacher ten nieco niżej ocenia szanse Juventusu na sukces w finale i za każdą postawioną na turyńczyków złotówkę płaci 2,85. W STS za zwycięstwo Królewskich dostaniemy 2,6 zł, wygrana Starej Damy natomiast wyceniana jest na 2,72. Bwin.com płaci bardzo podobnie, choć triumf Bianconerich ocenia jako nieco bardziej prawdopodobny (kurs 2,7).

4. raz z rzędu Ligę Mistrzów może wygrać klub z Hiszpanii.

5 graczy z drużyn finalistów jest w pierwszej dziesiątce rankingu performance score, przygotowanego przez fachowców z portalu Squawka.com na podstawie formy zawodników w poszczególnych meczach. Listę otwiera Cristiano Ronaldo z 688 punktami, trzeci jest Dani Alves (499 pkt), szósty - Toni Kroos (362), dziewiąty Giorgio Chiellini (349), a dziesiąty Gianlugi Buffon z 342 "oczkami" na koncie.

5 to także liczba piłkarzy, którzy zdobyli w finale Ligi Mistrzów dwa gole. W tym ekskluzywnym gronie są: Daniele Massaro (Milan, 1994 rok), Karl-Heinz Riedle (Borussia Dortmund, 1997), Hernán Crespo (AC Milan, 2005), Filippo Inzaghi (AC Milam, 2007) oraz Diego Milito (Inter, 2010). Do tej pory nikomu nie udało się strzelić w decydującym meczu rozgrywek hat-tricka. Cristiano Ronaldo i Gonzalo Higuain mogą jednak to zmienić.



6 finałów Pucharu Mistrzów przegrał Juventus. Nie ma klubu, które równie często jak Bianconeri kończyłby decydującą batalię najważniejszych klubowych rozgrywek UEFA jako pokonany. 

7. klubem w historii Ligi Mistrzów, który wygra ją, nie ponosząc po drodze żadnej porażki, może zostać w sobotę Juventus. Ostatni raz ta sztuka udała się Manchesterowi United w sezonie 2007/2008.

10 graczy z drużyn finalistów było kiedyś klubowymi kolegami. Danilo, James Rodriguez i Alex Sandro grali razem w FC Porto w latach 2011-2013. Toni Kroos i Mario Mandżukić reprezentowali wspólnie barwy Bayernu od 2012 do 2014 roku. Chorwacki snajper dobrze zna też Lukę Modricia, z którym grał w Dinamie Zagrzeb w sezonie 2007/2008. Z kolei Miralem Pjanić i Karim Benzema byli zawodnikami Lyonu w kampanii 2008/2009, a w latach 2003-2005 w Sevilli występowali razem Dani Alves i Sergio Ramos.

11 Pucharów Mistrzów ma w swojej kolekcji Real - jest rekordzistą pod tym względem. Triumfował w 1956 roku (4:3 ze Stade de Reims), 1957 (2:0 z Fiorentiną), 1958 (3:2 po dogrywce z Milanem), 1959 (2:0 ze Stade de Reims), 1960 (7:3 z Eintrachtem Frankfurt), 1966 (2:1 z Partizanem Belgrad), 1998 (1:0 z Juventusem), 2000 (3:0 z Valencią), 2002 (2:1 z Bayerem Leverkusen), 2014 i 2016 (4:1 po dogrywce i 5:3 po rzutach karnych (1:1) z Atlético Madryt).

Juventus z kolei był najlepszy w rozgrywkach dwukrotnie - w 1985 roku wygrał z Liverpoolem 1:0, a w 1996 pokonał Ajax po rzutach karnych 5:3 (1:1). Przegrał za to aż sześć finałów, Real zaś tylko trzy.

13 nazwisk liczy grono piłkarzy, którzy wygrywali Ligę Mistrzów w barwach dwóch różnych klubów. W sobotę mogą do nich dołączyć Dani Alves i Mario Mandżukić.

18 razy Real i Juventus rywalizowały ze sobą w Pucharze Mistrzów. Każda ze stron wygrywała ośmiokrotnie, a dwa spotkania kończyły się remisami. Ostatni raz obie drużyny stanęły naprzeciw siebie w półfinale Champions League w sezonie 2014/2015. Wówczas w dwumeczu 3:2 zwyciężyli piłkarze Starej Damy.

19 lat minęło od ostatniego finału Ligi Mistrzów, w którym grały ze sobą Real i Juventus. Wówczas w Amsterdamie 1:0 zwyciężyli Królewscy, a gola na wagę trofeum zdobył w 66. minucie Predrag Mijatović. W barwach Bianconerich wystąpił wówczas Zinedine Zidane, dziś trener drużyny z Madrytu.

21 pojedynków wygrał w tym sezonie Champions League Paulo Dybala, najlepszy pod tym względem gracz Juve. Wynik ten daje mu 10. miejsce w klasyfikacji dryblerów. Najlepszym w starciach jeden na jednego graczem z drużyn finalistów jest... Marcelo, który sukcesem zakończył 26 tego rodzaju batalii. Tylko trochę ustępuje mu Luka Modrić. Chorwat zaliczył w tej edycji rozgrywek 23 zwycięskie pojedynki.

26 kartek - 25 żółtych i 1 czerwoną - otrzymali gracze Juventusu w tym sezonie LM. Tylko zawodników Monaco i Barcelony sędziowie karali częściej. Real z zaledwie 15 upomnieniami plasuje się w środku stawki. Co ciekawe, piłkarze Królewskich dostali w 12 meczach tyle samo kartek co gracze Legii w 6.

27,3 - tyle wynosi średnia wieku piłkarzy Realu. Gracze Juve są przeciętnie o rok starsi.

32 gole strzelili Królewscy w tej edycji Champions League - najwięcej ze wszystkich drużyn, które brały udział w rozgrywkach. Juventus z 21 bramkami na koncie jest szósty.

39 lat i 126 dni - dokładnie taki wiek osiągnie 3 czerwca Gianluigi Buffon. Włoski bramkarz może zostać najstarszym triumfatorem Champions League w historii.

65 goli padło łącznie w 24 poprzednich finałach Champions League. Najczęściej - pięciokrotnie - mecze te kończyły się wynikami 2:1 i 1:1. Siedem razy do wyłonienia triumfatora rozgrywek potrzebna była seria rzutów karnych.

67 razy Cristiano Ronaldo próbował zaskakiwać bramkarza rywali w tej edycji rozgrywek. Drugi pod tym względem Gonzalo Higuain strzelał tylko 39-krotnie.



100. meczem w Lidze Mistrzów może być dla Daniego Alves finał w Cardiff.

103 gole w 139 występach w meczach Ligi Mistrzów strzelił Cristiano Ronaldo. Portugalczyk jest najlepszym snajperem w historii tych rozgrywek.  

171 okazji bramkowych stworzyła najlepsza pod tym względem drużyna rozgrywek. Był nią Real Madryt. Juventus natomiast miał 135 szans na zdobycie gola.

234 strzały oddali gracze Realu w tym sezonie LM - nie było drużyny, która uderzałaby na bramkę rywala częściej. 47% tej liczby to strzały celne. Z kolei piłkarze Juve usiłowali zaskoczyć golkipera przeciwników 172 razy (43% tych prób to uderzenia w światło bramki).

500 goli w Lidze Mistrzów - Real może być pierwszą drużyną, która strzeli ich aż tyle. Musi tylko w sobotę w Cardiff zdobyć przynajmniej jedną bramkę.

764,8 mln euro - taką łączną wartość mają gracze Królewskich według portalu Transfermarkt.de. Kadra Starej Damy jest wyceniana dużo niżej, bo "jedynie" na 450,8 mln.

1478 km dzieli według Google Maps arenę finałowego meczu, Principality Stadium w Cardiff, od obiektu Juventusu. Piłkarze Realu, by dotrzeć na miejsce decydującej batalii rozgrywek, muszą pokonać aż 1962 km.

5838 celnych podań wykonali w dwunastu meczach tej edycji Champions League piłkarze Realu, co czyni ich drugą pod tym względem drużyną po Bayernie Monachium. Gracze Juve podawali dokładnie 5466 razy i zajmują czwarte miejsce.

niedziela, 21 maja 2017

Młode wilki z Amsterdamu kontra cwane lisy z Old Trafford. Zapowiedź finału Ligi Europy

24 maja o 20:45 na murawę Friends Areny w Solnie wyjdą jedenastki dwóch wielkich klubów, które w ostatnich latach straciły na renomie. Ajax i Manchester United to drużyny z innych bajek, budowane według zupełnie różnych filozofii, mające odmienne priorytety i cele. W środę te różnice nie będą miały jednak znaczenia. Piłkarze Petera Bosza, pogromcy Legii w 1/16 finału, zagrają bez presji, na luzie. Oni bowiem wygrać Ligę Europy mogą, zespół z Old Trafford - musi. Zapraszam do lektury zapowiedzi finału rozgrywek będących uboższą i mniej urodziwą siostrą Champions League. Zapowiedzi nietypowej, bo liczbowej.

0 - Damir Skomina, sędzia środowego meczu, nigdy nie prowadził finału europejskich pucharów. Był za to arbitrem podczas sześciu półfinałów Champions League i Ligi Europy w pięciu poprzednich latach. W sezonie 2016/2017 40-letni Słoweniec sędziował sześć meczów Ligi Mistrzów, w tym rewanżowy ćwierćfinał między AC Monaco i Borussią Dortmund.

1 mecz wyjazdowy wygrał Ajax w tej edycji rozgrywek - 2:1 z Panathinaikosem w fazie grupowej. W pozostałych spotkaniach zremisował ze Standardem Liege 1:1, Celtą Vigo 2:2 i Legią Warszawa 0:0 oraz przegrał 1:2 z FC Kopenhaga, 2:3 po dogrywce z Schalke 04 Gelsenkirchen (0:2 po 90 minutach) i 1:3 z Olympique Lyon. Wygrał za to wszystkie starcia u siebie: 1:0 ze Standardem, 3:2 z Celtą, 2:0 z Panathinaikosem, 1:0 z Legią, 2:0 z FC Kopenhaga i Schalke oraz 4:1 z Lyonem. To właśnie dzięki znakomitej dyspozycji na Amsterdam Arenie młodym wilkom Petera Bosza udało się awansować do finału.

1,85 - tyle wynosi kurs na zwycięstwo Manchesteru United w STS (stan na 21 maja). Za złotówkę postawioną na Ajax można zarobić 4,02. Natomiast Fortuna za zwycięstwo angielskiej ekipy zapłaci 1,87, tyle samo co np. bwin.com, ale już triumf amsterdamskiego zespołu wycenia nieco wyżej niż STS i austriacka firma, bo na 4,2 zł (w bwin to równe 4 zł).

2 piłkarzy z drużyn finalistów - Amin Younes i Paul Pogba - zagrało we wszystkich meczach Ligi Europy 2016/2017. Zawodnikiem, który przebywał na boisku najdłużej ze wszystkich graczy zgłoszonych do tej edycji rozgrywek, jest bramkarz Ajaksu, Andre Onana, który łącznie rozegrał 1200 minut.

José Mourinho może stać się drugim trenerem po Rafaelu Benitezie, który poprowadził swoją drużynę do triumfu zarówno w Pucharze UEFA, jak i Lidze Europy. Hiszpan dokonał tego z Valencią w 2004 i z Chelsea w 2013 roku. Portugalczyk pierwszą część planu wykonał jako szkoleniowiec FC Porto, zwyciężając w 2003 roku z Celtikiem Glasgow.

3. mecz na szwedzkiej ziemi w europejskich pucharach rozegra w środę Ajax. W 1987 roku w Pucharze Zdobywców Pucharów przegrał w Malmö 0:1, a cztery lata później w ramach Pucharu UEFA pokonał w takich samych rozmiarach Örebro. Z kolei Manchester United na terenie tego kraju rywalizował dwukrotnie - w 1965 roku w Pucharze Miast Targowych na Rasunda Stadium (poprzedniku Friends Areny) zremisował 1:1 z Djurgardens, a w sezonie 1994/1995 przegrał 1:3 z IFK Göteborg w fazie grupowej Ligi Mistrzów.

3 to także liczba przegranych przez Manchester United finałów europejskich pucharów z rzędu. W 2008 roku w Superpucharze Europy 2:1 wygrał Zenit Sankt Petersburg. Natomiast w 2009 i 2011 lepsza od Czerwonych Diabłów była Barcelona, która pokonała ich 2:0 i 3:1. Ostatni raz klub z Old Trafford cieszył się ze zdobycia europejskiego trofeum w 2008 roku, kiedy to w decydującym meczu Champions League odniósł zwycięstwo nad Chelsea po serii rzutów karnych.

4 razy spotykały się oba kluby w europejskich pucharach. W sezonie 1976/1977 rywalizowały w pierwszej rundzie Pucharu UEFA - Ajax wygrał u siebie 1:0, ale na Old Trafford przegrał 0:2 i odpadł z rozgrywek. 36 lat później los zetknął je w 1/16 finału Ligi Europy. W Amsterdamie Czerwone Diabły zwyciężyły 2:0, w rewanżu jednak uległy rywalom 1:2. Z obecnych graczy United tamten dwumecz dobrze pamiętają: David de Gea, Chris Smalling, Ashley Young i Phil Jones.

5. klubem, który będzie miał w kolekcji wszystkie europejskie puchary, może stać się w środę Manchester United. Do tej pory Ligę (Puchar) Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Puchar UEFA (Ligę Europy) wygrywały: Ajax, Bayern, Chelsea i Juventus.

10 - tyle trwa seria meczów bez porażki Czerwonych Diabłów w tym sezonie Europa League. Ostatni raz podopieczni José Mourinha przegrali 3 listopada w Stambule z Fenerbahce 1:2. W tej edycji rozgrywek dali się też pokonać Feyenoordowi 1:0 w pierwszej kolejce fazy grupowej. Ich pozostałe wyniki to 1:0 i 2:0 z Zorią Ługańsk, 4:1 z Fenerbahce i 4:0 z Feyenoordem w fazie grupowej oraz 3:0 i 1:0 z Saint-Étienne w 1/16 finału, 1:1 i 1:0 z FK Rostów w 1/8 finału, 1:1 i 2:1 po dogrywce z Anderlechtem w ćwierćfinale oraz w półfinale 1:0 i 1:1 z Celtą.

22 lata temu Ajax po raz ostatni zdobył europejski puchar. 24 maja 1995 roku w finale Ligi Mistrzów pokonał AC Milan 1:0. Rok później był o krok od powtórzenia tego sukcesu, ale przegrał z Juventusem po serii rzutów karnych.

22,7 - tyle wynosi średnia wieku drużyny Ajaksu. Członkowie zespołu z Manchesteru są przeciętnie o cztery lata starsi (26,8).

24 gole strzelili w tej edycji LE podopieczni Petera Bosza. To najlepszy obok Romy wynik w rozgrywkach. W obronie jednak szło im znacznie gorzej, czego efektem aż 15 straconych goli. United trafiali do bramki rywali 21-krotnie.

29,2% goli dla Ajaksu w tym sezonie Europa League padło w drugim kwadransie meczu - podopieczni Petera Bosza są wówczas najskuteczniejsi. Z kolei piłkarze z Manchesteru najczęściej zaskakują rywali w ostatnich piętnastu minutach spotkania - w tym czasie zdobyli 26,1% bramek.

33 kluczowe podania wykonał w poprzednich meczach tej edycji LE Hakim Ziyech - Marokańczyk jest najlepszy pod tym względem w rozgrywkach. As Ajaksu miał też 4 asysty.

35 lat i 300 dni będzie miał w dniu finału Michael Carrick, który może zostać najstarszym piłkarzem, jaki wygra Ligę Europy. Obecnie jest nim Frank Lampard. Były as Chelsea w chwili triumfu w 2013 roku miał 34 lata i 329 dni. Z kolei 17-letni defensor Ajaksu Matthijs de Ligt może stać się najmłodszym zwycięzcą tych rozgrywek. Na razie miano to nosi Eduardo Salvio - gdy razem z kolegami z Atlético wygrywał LE w 2010 roku miał 19 lat i 303 dni.

65 pojedynków stoczył Amin Younes w tym sezonie Ligi Europy. Wygrał 61% z nich. Drugi w tej klasyfikacji jest Paul Pogba. Francuz do starć jeden na jednego stawał "tylko" 32 razy, czyli ponad dwukrotnie rzadziej od Niemca. Może się jednak pochwalić dużo większą skutecznością - aż 80% tych batalii (26 starć) zakończyło się jego zwycięstwem.

170 okazji bramkowych stworzyli piłkarze Ajaksu, a 141 gracze Manchesteru United w 14 meczach tej edycji LE. To dwa najlepsze wyniki w rozgrywkach.

225 strzałów na bramkę, w tym 95 celnych, oddali gracze Ajaksu w tym sezonie Ligi Europy - nie było ekipy, która robiłaby to częściej. Piłkarze United uderzali 208 razy (76 celnie).

236 fauli - najwięcej w rozgrywkach - popełnili piłkarze z Amsterdamu. Dostali za nie aż 45 żółtych kartek i 4 czerwone. Gracze z Old Trafford łamali przepisy 176 razy. Otrzymali 21 żółtych kartek i 2 czerwone.

415 punktów w rankingu performance score, sporządzonym przez portal Squawka.com na podstawie formy prezentowanej w każdym meczu danych rozgrywek, ma najlepszy gracz tej edycji Ligi Europy. Jest nim Amin Younes z Ajaksu. Drugi pod tym względem z 407 pkt jest Zlatan Ibrahimović, on jednak w środę w Solnie nie wystąpi z powodu kontuzji. W pierwszej dziesiątce są jeszcze dwaj finaliści LE - Bertrand Traore zajmuje szóste miejsce z 325 pkt, a bramkarz Manchesteru United Sergio Romero - dziewiąte. Argentyńczyk ma 313 pkt.

469 mln euro - na tyle portal Transfermarkt.de wycenia drużynę z Old Trafford. Piłkarze Ajaksu są warci ponad 104,08 mln euro, czyli mniej niż sam Paul Pogba.

1435 km musi pokonać drużyna Ajaksu, by dotrzeć na stadion w Solnie. Czerwone Diabły czeka dłuższa podróż - ich siedzibę od miejsca finału Ligi Europy dzieli aż 2245 km.

6702 celne podania (ogółem 7582) wykonali podopieczni José Mourinha w czternastu meczach tej edycji Ligi Europy. Żadna drużyna nie może pochwalić się lepszym wynikiem. Rezultat Ajaksu to tylko 5142 dokładne zagrania (z 6033). Indywidualnie najlepszy pod tym względem w rozgrywkach jest Paul Pogba, który do czasu finału podawał celnie 840 razy (w sumie wykonał 953 podania).

niedziela, 7 maja 2017

Polsat bierze Ligę Mistrzów. Co dalej z futbolem w Canal+?

Do połowy 2015 roku piłka nożna w telewizji kojarzyła się głównie z Canal+. Gdy w Polsce pojawiła się grupa Eleven Sports Network, sytuacja zmieniła się diametralnie. Polsat w wojnie o prawa piłkarskie skoncentrował się na innym segmencie rynku - postawił na reprezentację, Puchar Polski i 1. ligę, budując wizerunek stacji pokazującej rodzime rozgrywki. Teraz postanowił uderzyć mocniej i według nieoficjalnych wciąż informacji pozyskał prawa do pokazywania elitarnej Ligi Mistrzów od sezonu 2018/2019. Dla Canal+ to kolejny w ostatnich dwóch latach poważny cios. Niektórzy wieszczą, że po nim się już nie podniesie...

Dom najlepszego sportu się sypie

C+ ma obecnie podpisane kontrakty na pokazywanie LOTTO Ekstraklasy i angielskiej Premier League - oba do końca sezonu 2018/2019 oraz Ligi Mistrzów, Ligi Europy i Ligi Młodzieżowej UEFA, a także Pucharu Hiszpanii (do końca przyszłego sezonu). Europejskie puchary były do tej pory jednym z trzech głównych filarów oferty dla abonentów zainteresowanych piłką nożną. Za rok tych filarów będzie już tylko dwa, a za kolejne dwanaście miesięcy może się okazać, że... trzeba będzie budować nowe. Canal+ wcale nie będzie bowiem faworytem nowych przetargów na prawa medialne do Ekstraklasy i Premiership. Eleven Sports Network niedawno wygrało bitwę o Bundesligę z potężnym koncernem Discovery, do którego należy Eurosport. Tym bardziej więc jest w stanie zwyciężyć w batalii o ligi polską i angielską, a przynajmniej jedną z nich. Jeśli tak się stanie, słowa Juliena Verleya, prezesa zarządu nc+ o tym, że zarządzana przez niego firma jest "domem najlepszego sportu", przestaną budzić uznanie i staną się powodem do żartów.

Życie bez Champions League

Czarny scenariusz dla C+, z punktu widzenia piłkarskich kibiców, oznacza utratę nie tylko praw do Ligi Mistrzów, ale też do Ekstraklasy i Premier League. Tak źle być jednak nie musi. Szefowie platformy nc+ dobrze wiedzą, że w Polsce futbol jest jednym z głównych wabików na klientów. Zrobią więc wszystko, by nie stracić licencji na Premiership i naszą ligę. Co więcej, spróbują też odzyskać stracone w 2015 roku prawa, np. do hiszpańskiej La Ligi i włoskiej Serie A. Nowe przetargi zostaną bowiem rozpisane już w drugim kwartale 2018 roku. Do momentu fuzji Cyfry+ z platformą N abonenci tej pierwszej platformy nie mieli dostępu do rozgrywek Ligi Mistrzów. Mimo tego uważali, że oferta piłkarska telewizji z plusem jest najlepsza w Polsce. Wkrótce mogą być świadkami podobnej sytuacji.

Bogata Eleven rozdaje karty

Obecnie na polskim rynku telewizji sportowych panuje dużo większa konkurencja niż jeszcze trzy, cztery lata temu, czyli w czasach przed narodzinami Eleven. Grupa należąca do Andrei Radrizzaniego sprawiła, że dostęp do transmisji z najlepszych ligowych rozgrywek przestał mieć charakter elitarny. Dzięki niej mecze Barcelony, Juventusu czy PSG może oglądać znacznie większa liczba kibiców niż przed 2015 rokiem - stacje z E w logo wchodzą w skład list programowych wielu sieci kablowych i dwóch głównych polskich platform cyfrowych - nc+ i Cyfrowego Polsatu. Podobnie jak kanały z paczki C+ są dodatkowo płatne, ale kosztują znacznie mniej, ok. 15 zł miesięcznie. Różnica w cenie jest spora - najtańszy pakiet nc+ ze wszystkimi ośmioma Canalami+ kosztuje obecnie 79,99 zł (promocyjnie do końca roku 62,39), ale i marketingowo uzasadniona - w C+ oprócz sportu telewidz dostaje też najnowsze filmy, seriale i dokumenty.

Dużym atutem ESN jest potężny budżet inwestycyjny. Prawa telewizyjne do najbardziej popularnych rozgrywek są coraz droższe i aby liczyć się na rynku, trzeba mieć pokaźne fundusze. Sky Deutschland za czteroletnią licencję na pokazywanie Bundesligi w Niemczech zapłacił w tym roku 3,5 mld euro, czyli o 80% więcej niż za pakiet na lata 2013-2017, a mimo to stracił wyłączność na pokazywanie ligi - teraz ekstraklasa naszych zachodnich sąsiadów będzie też relacjonowana w Eurosporcie i publicznych kanałach ZDF i ARD. Cena za możliwość transmitowania tych rozgrywek poza granicami Niemiec jest dużo mniejsza. Za czteroletni kontrakt trzeba wyłożyć około 15-18 mln euro. Eleven w Polsce było na to stać, Discovery już niekoniecznie, zwłaszcza że koncern ten niedawno zapewnił sobie prestiżowe prawa do relacji z igrzysk olimpijskich.

Liga Mistrzów w pay-per-view?

Kibice boją się, że Polsat zakoduje Champions League, tak jak zrobił to z Euro 2016, tworząc specjalne, dodatkowo płatne kanały. Na tych szerzej dostępnych (Polsat Sport i jego bracia) może i udostępni jakieś mało ciekawe mecze, by uniknąć zarzutów, że ogranicza dostęp do najbardziej prestiżowych rozgrywek klubowych w Europie, ale prawdziwe hity umieści w dedykowanych tym rozgrywkom ekstra płatnych stacjach. W grę wchodzi też opcja pay-per-view, stosowana przez tego nadawcę w przypadku niektórych gal bokserskich i KSW.
Canal+ takich zagrywek nigdy nie stosował i zawsze pokazywał mecze w swoich "stałych" kanałach, jedynie tzw. multiliga+, czyli symultaniczna relacja ze wszystkich rozgrywanych danego dnia meczów, była w kanale 38., dostępnym tylko dla abonentów nc+. W fazie grupowej C+ transmitował osiem, czasem dziewięć spotkań na żywo w kolejce. Polsat nie będzie gorszy, pytanie tylko, jak rozwiąże sprawę "logistycznie".

Problem ramówkowy

Od sezonu 2018/2019 Champions League przejdzie spore zmiany. Mecze w danym dniu będą rozgrywane o dwóch godzinach - dwa o 19:00, reszta o 21:00. Układ telewizyjnych transmisji w związku z tym też będzie inny. Polsat ma obecnie trzy kanały sportowe: Polsat Sport, Polsat Sport Extra i Polsat Sport News. Dodając do tego szeroko dostępny "główny" Polsat i obecny w Naziemnej Telewizji Cyfrowej Super Polsat mamy pięć kanałów, w których mecze LM mogłyby się pojawić. Dziesięć spotkań na żywo w kolejce jest więc jak najbardziej realne i to w obecnym układzie kanałów.

Priorytet nadany transmisjom z tych rozgrywek sprawi jednak, że zmniejszy się liczba relacji live z zawodów w innych dyscyplinach. Polsat do tej pory szeroko pokazywał m.in. siatkarską Ligę Mistrzów i jeśli zawrze kontrakt medialny na kolejne lata, może pojawić się problem z miejscem w ramówkach, gdyż wiele meczów będzie odbywać się w tym samym czasie. Zakładając, że stacje z koncernu Zygmunta Solorza-Żaka nie stracą żadnych z obecnie posiadanych praw, a dodatkowo pozyskają Ligę Mistrzów, konieczne będzie stworzenie przynajmniej jednego dodatkowego "miejsca" na liście programowej. W tamtym roku pojawiła się informacja, że Polsat planuje uruchomienie kolejnych kanałów sportowych. Reaktywacja Polsatu Futbol, który nadawał w latach 2009-2012, jest więc całkiem możliwa.

Nowa twarz C+

Ci, którzy wieszczą koniec Canal+ w Polsce po utracie praw do Ligi Mistrzów, mocno przesadzają. Nie samym futbolem telewizja przecież żyje. Większą oglądalność od hitowych meczów mają dobre filmy i seriale (np. finałowy odcinek polskiego serialu "Belfer" oglądało 461 tys. widzów, a rekordowy pod względem frekwencji przed telewizorami mecz Realu z Legią w Champions League - 359,2 tys.), da się więc dobrze prosperować również bez sportu przed duże s w ramówce. Jest to co prawda dużo trudniejsze, ale przykład np. takiego HBO pokazuje, że możliwe.

Pieniądze niewydane przez nc+ na prawa do Ligi Mistrzów mogą zostać przeznaczone na inne ciekawe rozgrywki - np. odzyskanie ligi hiszpańskiej, licencję na pokazywanie sobotniego meczu Bundesligi o 18:30, który jako jedyny jest pozbawiony klauzuli wyłączności w kontrakcie podpisanym z niemiecką federacją piłkarską przez Eleven, czy np. całkiem interesujących lig holenderskiej czy portugalskiej. Szefowie platformy z plusem wiedzą też, że powoli należy gromadzić fundusze na przedłużenie praw do Ekstraklasy i Premier League.

Canal+ bez Ligi Mistrzów będzie z pewnością mniej atrakcyjny dla kibiców lubiących futbol najwyższej jakości. W efekcie platforma nc+ może stracić kilkanaście, kilkadziesiąt tysięcy abonentów, ale na pewno z tego powodu nie upadnie. Przewidywanie śmierci polskiego oddziału C+ jest nieuzasadnione i przypomina snucie katastroficznych teorii. Stacja prawdopodobnie zmieni charakter (w przypadku przegrania kolejnych przetargów na ważne prawa piłkarskie), ale niekoniecznie na gorszy. W ofercie ma bowiem Eleven, de facto nadal więc będzie dawać swoim abonentom możliwość śledzenia najciekawszych rozgrywek. Nie wierzę jednak w sytuację, w której futbol całkowicie zniknie z ramówki tej stacji. Rynek piłkarskich praw telewizyjnych w Polsce jest obecnie bardzo dynamiczny i kto wie, jak będzie wyglądać rozkład sił w połowie 2018 roku. Dziś znokautowany Canal+ może się bowiem podnieść i zadać celny cios swoim konkurentom.

niedziela, 30 kwietnia 2017

Wielka gra o bilety do Cardiff. Zapowiedź półfinałów Ligi Mistrzów

Sezon 2016/2017 jest jednym z najlepszych w historii
Ligi Mistrzów. Półfinały zapowiadają się równie pasjonująco.
źródło: wikipedia.org, autor: Kieran Lynam
Ten sezon najbardziej prestiżowych rozgrywek klubowych na Starym Kontynencie jest niezwykły. Niezwykłe będą też nadchodzące mecze półfinałowe. 2 i 10 maja Real Madryt zagra z Atletico, a 3 i 9 AS Monaco z Juventusem. Cristiano Ronaldo kontra Antoine Griezmann, Kylian Mbappé versus Paulo Dybala - to najciekawsze z pojedynków, do których dojdzie na boisku. Zapraszam do lektury zapowiedzi tych spotkań. Zapowiedzi nietypowej, bo liczbowej.
Real Madryt - Atlético Madryt



0 Rojiblancos nigdy nie przegrali u siebie półfinałowego starcia Ligi Mistrzów. Cztery razy wygrywali i raz zremisowali. Na wyjeździe w tej fazie rozgrywek z kolei zwyciężyli tylko w jednym meczu (z Chelsea 3:1). W pozostałych raz podzielili się punktami i trzykrotnie schodzili z boiska ze spuszczonymi głowami.

1. Podopieczni Zinedine'a Zidane'a chcą zostać pierwszą drużyną w historii Champions League, której uda się obronić trofeum. Poprzednika tych rozgrywek, Puchar Mistrzów, Real wygrywał nawet pięć razy z rzędu, a działo się to w latach 1955-1960.

2. mecze w tym sezonie rozegrały ze są Real i Atlético. Na Estadio Vicente Calderón Królewscy wygrali 3:0, przerywając tym samym trwającą dziewięć spotkań serię bez zwycięstwa na tym obiekcie. W rewanżu był remis 1:1.

3 graczy obu drużyn jest w pierwszej dziesiątce najlepszych zawodników tego sezonu Ligi Mistrzów według portalu Squawka.com. Cristiano Ronaldo zajmuje drugą pozycję z rankingu performance score z 538 punktami, Antoine Griezmann z 381 oczkami jest czwarty, a Diego Godin dziewiąty - Urugwajczyk ma 320 pkt.

4-krotnie przegrywali piłkarze Atlético w 2017 roku. Za każdym razem u siebie.

5-krotnie Real wygrywał półfinałową rywalizację w Champions League. Za każdym razem sięgał potem po trofeum.

6 raz Atlético awansowało do półfinału Pucharu Mistrzów. W poprzednich trzech sezonach tylko w jednym zabrakło ich w tej fazie rozgrywek. W kampanii 1958/1959 Rojiblancos ulegli Realowi, a w 1971 roku lepszy był Ajax (1:3 w dwumeczu). Upragnione zwycięstwo nadeszło trzy lata później, a pokonaną przez piłkarzy z Madrytu drużyną był Celtic (2:0). Na kolejny półfinał z udziałem swoich ulubieńców kibice Rojiblancos czekali aż 40 lat. Wówczas zespół Diega Simeone odprawił z kwitkiem Chelsea (3:1). Rok temu zaś w dwumeczu z Bayernem padł remis 2:2, a o awansie Atlético zadecydował gol strzelony w Monachium.

Także sześciokrotnie wystąpił w barwach Realu Juanfran, dziś ostoja defensywy Los Colchoneros. Hiszpan jest wychowankiem Los Merengues, a wspomniane mecze rozegrał w sezonach 2003/2004 i 2004/2005.

7 raz z rzędu Królewscy awansowali do półfinału Ligi Mistrzów. W sezonie 2010/2011 przegrali dwumecz z Barceloną 1:3. Rok później zremisowali z Bayernem 3:3, ale gorzej od przeciwników egzekwowali jedenastki. W 2013 roku na drodze do finału stanęła Borussia Dortmund z Robertem Lewandowskim w składzie. To jego cztery gole w pierwszym półfinale na Signal Iduna Park sprawiły, że Real znów odpadł w tej fazie rozgrywek. W następnym sezonie zrehabilitował się za tamtą porażkę i rozgromił Bayern 5:0. W 2015 roku uległ Juventusowi 2:3, a przed rokiem pokonał 1:0 Manchester City.

8 raz naprzeciw siebie w europejskich pucharach staną 2 maja jedenastki Królewskich i Los Colchoneros. W sezonie 1958/1959 kluby te spotkały się w półfinale Pucharu Mistrzów. Real wygrał u siebie 2:1, na wyjeździe przegrał 0:1. Wówczas nie obowiązywała jednak reguła goli zdobytych na wyjeździe, aby wyłonić finalistę rozgrywek, konieczny był więc dodatkowy mecz, który rozegrano w Saragossie. Królewscy zwyciężyli tam 2:1 i po raz czwarty z rzędu zyskali możliwość gry o cenne trofeum.

Na kolejną madrycką rywalizację w Champions League kibice musieli czekać aż 55 lat. 24 maja 2014 roku na Estádio da Luz w Lizbonie Real znów okazał się lepszy od lokalnego rywala. Tym razem wygrał 4:1 po dogrywce i zdobył prestiżowe trofeum.

W kolejnym sezonie los zetknął obie drużyny ze stolicy Hiszpanii już w ćwierćfinale LM. Los Colchoneros w dwumeczu gola nie zdobyli, ich rywale natomiast trafili raz i to oni przeszli dalej. Nieco ponad rok później Real i Atlético spotkały się w finale na San Siro w Mediolanie i tak jak w poprzednich przypadkach górą byli Królewscy. Po regulaminowym czasie gry i dogrywce utrzymywał się wynik 1:1. W serii rzutów karnych żaden z podopiecznych Zinedine'a Zidane'a nie spudłował, w ekipie Rojiblancos pomylił się za to Juanfran, co oznaczało kolejną gorzką pigułkę do przełknięcia dla wojowników Diega Simeone.

8,1 km według Google Maps liczy najkrótsza droga z Estadio Vicente Calderón na stadion Realu.

9 graczy będących w składach Realu i Atlético grało razem w jednym klubie. Karim Benzema i Tiago reprezentowali wspólnie barwy Olympique Lyon w latach 2005-2007. Óliver Torres, Casemiro i Danilo byli kolegami w Porto w sezonie 2014/2015, a James Rodríguez i Yannick Carrasco - w AS Monaco sezon wcześniej. Z kolei w kampanii 2010/2011 w Benfice grali Fábio Coentrão i Nicolás Gaitán.

10 z 13 ostatnich meczów Atlético kończyło bez straty gola. Tylko jedno z tych spotkań podopieczni Diega Simeone przegrali - w ostatnią środę z Villarreal 0:1.

12 żółtych kartek pokazali sędziowie piłkarzom Los Merengues w trwającej kampanii Ligi Mistrzów. Słynący z ostrej gry Rojiblancos byli karani zaledwie 14-krotnie. Zespołem, który zgromadził największą liczbę upomnień, jest... FC Barcelona z 26 żółtymi i 1 czerwoną kartką na koncie.

14 - tyle meczów trwa seria Królewskich bez porażki w Lidze Mistrzów. Ostatnią drużyną, która pokonała ich w tych rozgrywkach, był VfL Wolfsburg. 6 kwietnia Wilki wygrały 2:0 w pierwszym meczu ćwierćfinałowym.

14 to także liczba goli, w których zdobyciu uczestniczył Isco w ostatnich 13 meczach Realu, w jakich pojawiał się na murawie od pierwszej minuty (bramki plus asysty).

18 goli w 27 meczach przeciwko Atlético strzelił Cristiano Ronaldo.

22-krotnie Diego Simeone prowadził Atlético w meczach z Realem. 7 meczów jego drużyna wygrała, 8 przegrała, w pozostałych spotkaniach był remis. W ostatnich 13 grach z Królewskimi Rojiblancos ponieśli zaledwie dwie porażki - licząc ubiegłoroczny finał Ligi Mistrzów jako remis.

24 pojedynki stoczył w tej edycji Thomas Lemar. Tylko Neymar, Ousmane Dembele i Riyad Mahrez dryblowali częściej od niego. Najlepszy pod tym względem gracz Juventusu, Paulo Dybala, stawał do starć jeden na jednego 15-krotnie.

27,2 - taka jest średnia wieku piłkarzy Realu. Średnia dla graczy Atlético to 27,6. Diego Simeone w starciu z Bayerem Leverkusen wystawił jednak jedenastkę, której przeciętna wieku wynosiła 24,2.

28 goli w tej edycji LM strzelili piłkarze Realu. Każda bramka zdobyta w półfinałach z Atlético sprawi, że Królewscy staną się najskuteczniejszą drużyną rozgrywek sezonu 2016/2017. 28 goli na koncie ma bowiem Borussia Dortmund, którą w ćwierćfinale wyeliminowało Monaco.

30 z 35 ostatnich meczów w Champions League na własnym stadionie wygrał Real. Przegrał natomiast tylko raz, 3:4 z Schalke w rewanżowym meczu 1/8 finału w sezonie 2014/2015.

59 - w tylu kolejnych meczach piłkarze Zinedine'a Zidane'a strzelali przynajmniej jednego gola. Ostatnim spotkaniem, w którym nie udało im się pokonać bramkarza rywali, było pierwsze starcie półfinałowe Ligi Mistrzów z Manchesterem City w ubiegłym sezonie, zakończone remisem 0:0.

100 goli zdobył już w rozgrywkach Ligi Mistrzów Cristiano Ronaldo. Portugalczyk jest pierwszym piłkarzem w historii, któremu udała się ta sztuka.

143 okazje bramkowe stworzyli sobie w tym sezonie Champions League zawodnicy Królewskich. Tylko Bayern wykreował ich więcej - 152. Rojiblancos ze 104 szansami zajmują piątą lokatę.

197 strzałów na bramkę oddali w tej edycji LM podopieczni Zidane'a. To najlepszy wynik w rozgrywkach. Gracze Atlético uderzali 136-krotnie, co daje im na razie piąte miejsce.

204. razy oba kluby rywalizowały ze sobą do tej pory w ramach hiszpańskich rozgrywek. Zdecydowanie lepszy bilans mają Los Merengues, którzy wygrali 103 mecze, przegrywając tylko 51-krotnie.

764,8 mln euro - na tyle portal Transfermarkt.de wycenia drużynę Realu. To najdroższy zespół na świecie. Łączna wartość piłkarzy Atlético to "tylko" 501,5 mln euro.


778 podań wykonał Koke w 10 meczach tej edycji Ligi Mistrzów. Lider Atlético jest pod tym względem najlepszy w całym rozgrywkach. Jego 672 zagrania trafiły do celu (86%), a średnia długość lotu piłki po jej kopnięciu przez Hiszpana wyniosła 17 metrów. W pierwszej dziesiątce najlepiej podających piłkarzy Champions League jest też Gabi z 690 zagraniami, ale nie ma żadnego gracza Królewskich.

AS Monaco - Juventus FC



0. Juventus nie przegrał żadnego z jedenastu dwumeczów z francuskimi drużynami w europejskich pucharach.

1. raz od 2004 roku Monaco znalazło się w półfinale Champions League. Wtedy pokonało w nim Chelsea. W decydującej batalii uległo jednak FC Porto prowadzonemu przez Jose Mourinho.

1 to także liczba meczów wyjazdowych w tym sezonie LM, w których Juventus stracił gola.

2 gole stracił w tej edycji Ligi Mistrzów Juventus. Gianluigiego Buffona pokonali tylko Corentin Tolisso z Olympique Lyon oraz Nico Pareja z Sevilli. Bramkarz Monaco w tym samym czasie wyciągał piłkę z siatki aż 16 razy!

Juventus, jeśli pokona Monaco, zagra w finale Champions League drugi raz w trzech ostatnich sezonach. W 2015 roku przegrał z FC Barceloną 1:3.

2 to także liczba wyjazdowych zwycięstw Starej Damy w siedmiu ostatnich spotkaniach. Bilans ten z pewnością niepokoi jej fanów w kontekście starcia z rewelacyjnym na swoim stadionie Monaco.

4 mecze rozegrały ze sobą obie drużyny w Lidze Mistrzów. W sezonie 1997/1998 los połączył je w półfinale. Wówczas w Turynie Stara Dama wygrała 4:1, a jedną z bramek zdobył Zinedine Zidane, dziś trener Realu. W rewanżu Monaco wygrało 3:2.

W kampanii 2014/2015 podopieczni Massimiliana Allegrego i Leonarda Jardima spotkali się w ćwierćfinale. W tamtym dwumeczu padł zaledwie jeden gol, a strzelił go dla Juve Arturo Vidal w 57. minucie meczu w Turynie.

6 bramek zdobył Juventus po stałych fragmentach gry w trwającym sezonie LM. Gracze Starej Damy zamienili na gola 3 rzuty karne, 2 kornery i 1 rzut wolny. Piłkarze Monaco strzelili w ten sposób 4 gole - jednego po rzucie rożnym, a pozostałe po dośrodkowaniu z rzutu wolnego.

6 to także liczba zwycięstw Monaco u siebie w tej kampanii rozgrywek (licząc dwie rundy kwalifikacyjne). Jedynie Bayerowi Leverkusen udało się zremisować na Stade Louis II.

12 raz Juventus awansował do półfinału Pucharu Mistrzów. Oto wyniki poprzednich rywalizacji Starej Damej w tym etapie rozgrywek: 1967/1968 - 0:3 w dwumeczu z Benficą, 1972/1973 3:1 z Derby County, 1977/1978 1:2 z Club Brugge, 1982/1983 4:2 z Widzewem Łódź, 1984/1985 3:2 z Girondins Bordeaux, 1995/1996 4:3 z FC Nantes, 1996/1997 6:2 z Ajaksem, 1997/1998 6:4 z AS Monaco, 1998/1999 3:4 z Manchesterem United, 2002/2003 4:3 z Realem Madryt, 2014/2015 3:2 z Królewskimi.

13 z 14 meczów Ligi Mistrzów 2016/2017 drużyna Monaco kończyła ze strzelonym golem. Bramki nie zdobyła jedynie w przegranym 0:3 spotkaniu ostatniej kolejki fazy grupowej z Bayerem w Leverkusen. Juventus z kolei zanotował w tej edycji rozgrywek dwa mecze, w których nie udało mu się pokonać bramkarza rywali - z Sevillą i Barceloną.

13 to także liczba wygranych przez zespół Leonarda Jardima meczów z rzędu na własnym stadionie (licząc wszystkie rozgrywki) oraz liczba zwycięstw w 15 poprzednich meczach tej drużyny (u siebie i na wyjeździe). Jedynie PSG potrafiło pokonać podopiecznych brazylijskiego trenera. 

14 graczy obu zespołów było kiedyś klubowymi kolegami. Morgan De Sanctis i Miralem Pjanić grali razem w AS Roma w latach 2013-2016. Andrea Raggi i Claudio Marchisio reprezentowali wspólnie barwy Empoli w kampanii 2007/2008. Radamel Falcao i Gonzalo Higuin byli zawodnikami River Plate w latach 2005-2007, a Benjamin Mendy i Mario Lemina - Olympiqe Marsylia między 2013 a 2015 r. Wspomniany Falcao i Alex Sandro grali razem dla FC Porto w 2011 roku. Ten drugi dobrze zna natomiast João Moutinho, z którym występował w barwach Smoków dwa sezony - od 2011 do 2013 r. Higuain i Fabinho mogli się zaś spotkać na treningach Realu Madryt w sezonie 2012/2013.

18 goli strzelił osiemnastoletni Kylian Mbappé w 18 poprzednich meczach drużyny z księstwa.

21 bramek zdobyli piłkarze Monaco w tym sezonie Champions League - wśród autorów goli jest Kamil Glik, który pokonał golkipera Bayeru Leverkusen. Juventus strzelił o cztery gole mniej.

22 mecze - tyle trwa seria Juventusu bez porażki u siebie w europejskich pucharach. Ostatnią drużyną, która pokonała Starą Damę na jej terenie, był Bayern w ćwierćfinale w 2013 roku.

22 to także liczba kluczowych podań, jakie zanotował Dani Alves w 9 meczach LM 2016/2017. Brazylijczyk jest pod tym względem czwarty w rozgrywkach i najlepszy w Juventusie. Thomas Lemar zaliczył takich zagrań 19. Miał też 4 asysty, przy zaledwie 2 Alvesa.

25 żółtych kartek zobaczyli zawodnicy klubu z księstwa w 10 meczach obecnej edycji LM - Kamil Glik został upomniany trzykrotnie. Tylko piłkarze Barcelony byli karani częściej. Juventus jest trzeci w kartkowej klasyfikacji z 21 "żółtkami" na koncie.

25,3. Taka jest średnia wieku drużyny Monaco. Zespół Juve jest dużo starszy. Przeciętna wieku podopiecznych Massimiliana Allegrego to 28,2.

87% - z taką średnią skutecznością podają piłkarze Juve. Monaco jest pod tym względem sporo słabsze. Wynik zespołu z księstwa to bowiem 79%.

146 goli strzelili w tym sezonie podopieczni Leonardo Jardima we wszystkich rozgrywkach. Jedynie FC Barcelona jest skuteczniejsza na Starym Kontynencie. Piłkarze Starej Damy zdobyli natomiast 98 bramek.

147 strzałów oddali Bianconeri w dziesięciu spotkaniach trwającej edycji rozgrywek. Tylko piłkarze Realu, Bayernu i Borussii Dortmund strzelali częściej. Gracze Monaco uderzali 120 razy, ale byli znacznie skuteczniejsi od swoich półfinałowych rywali.

228 km dzieli według Google Maps stadiony obu drużyn.

450,8 mln euro - to łączna wartość piłkarzy Juventusu według portalu Transfermarkt.de. Aż siedem zespołów biorących udział w tej edycji Champions League jest wycenianych wyżej. Drużyna Monaco natomiast warta jest "tylko" 197,8 mln euro, co daje jej 17. miejsce w gronie 32 ekip, które rozpoczęły rywalizację w fazie grupowej.

505 "akcji defensywnych", czyli przechwytów, wybić piłki i blokowań strzałów, wykonali w tej edycji LM piłkarze Monaco. To zdecydowanie najlepszy wynik w rozgrywkach. Juventus z 347 interwencjami jest ósmy.

niedziela, 23 kwietnia 2017

Nowy Messi z Polską w sercu. Paulo Dybala od A do Z

Ma dopiero 23 lata, a już jest idolem kibiców Juventusu.
Jedni nazywają go drugim Agüero, inni młodszym Messim.
Jedno jest pewne - to prawdziwy piłkarski diament.
źródło: Instagram Paulo Dybali
Pod koniec kariery chciałby zagrać w polskiej lidze, ale w naszym języku zna tylko dwa słowa: tak i na zdrowie. Stylem gry przypomina Messiego, choć wzorował się na... Andrei Pirlo, Juanie Romanie Riquelme i... Davidzie Trezeguet. Od meczu ćwierćfinałowego Ligi Mistrzów Juventus - Barcelona mówi o nim cały piłkarski świat, a kilka potężnych klubów z Realem Madryt na czele jest gotowych rozbić bank, byle tylko mieć go u siebie. Stara Dama zaś zamierza uczynić z niego nową legendę klubu. Paulo Dybala, wschodząca gwiazda futbolu od A do Z.

Argentyna. Dybala urodził się w Lagunie Lardze w prowincji Córdoba i choć mógł reprezentować Włochy albo Polskę (więcej o tym pod hasłami Dokumenty i Polska), wybrał grę dla Albicelestes. Mimo to nie zapomina o korzeniach swojej rodziny, często wspominając w wywiadach, że płynie w nim argentyńsko-włosko-polska krew.

Dybala w 2011 roku otrzymał powołanie do reprezentacji Argentyny do lat 17 na XVI Igrzyska Panamerykańskie, ale ostatecznie nie wystąpił w tym turnieju. Rok później dostał zaproszenie na zgrupowanie kadry do lat 20, jednak Instituto odmówiło zgody na jego wyjazd.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował 14 października 2015 roku w meczu eliminacji Mistrzostw Świata 2018 z Paragwajem. Pojawił się na boisku w 75. minucie, zmieniając Carlosa Téveza. Spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem. Do tej pory Dybala w narodowych barwach wystąpił sześciokrotnie, tylko raz wychodząc na murawę w pierwszym składzie. Na premierowego gola wciąż czeka.

Bolesław Dybała. Tak nazywał się dziadek gwiazdora Juventusu. W czasie II wojny światowej wyemigrował z wioski Kraśniów w dzisiejszym województwie świętokrzyskim do Argentyny, gdzie się ożenił i założył rodzinę.

Calcio Sud America SA to niewielka firma menedżerska, która reprezentuje interesy Dybali. Z jej usług korzysta też m.in. Juan Iturbe.

Dokumenty. W 2012 roku, gdy Paulo przyjechał do Palermo, jego nowy klub chciał, by jak najszybciej wyrobił sobie europejski paszport. Dzięki temu ich nowy nabytek byłby uznawany za obywatela Unii Europejskiej, zwalniając tym samym miejsce dla gracza spoza wspólnoty. Dybala zamierzał starać się o polski paszport ze względu na dziadka Bolesława, ale niestety pojawiły się problemy z odnalezieniem odpowiednich dokumentów potwierdzających jego polskie korzenie. W tej sytuacji piłkarz wystąpił o włoskie obywatelstwo, gdyż jego babcia była Włoszką, a wszystkie potrzebne papiery udało się szybko skompletować.

Efektowne mecze. Dybala to strzelec wyborowy, ale na boiskach Europy hat-tricka jeszcze nie zdobył. Jego największym wyczynem pozostają dwa gole i dwie asysty w wygranym przez Juventus 4:0 meczu z Udinese 17 stycznia 2016 roku. Dwie bramki i jedno ostatnie podanie zanotował za to czterokrotnie: 17 lutego tego roku w lidze z Palermo (4:1), 11 dni później w półfinale Pucharu Włoch przeciwko Napoli (3:1), 14 maja 2016 roku w Serie A z Sampdorią (5:0) oraz 6 stycznia roku 2015 jeszcze jako gracz Palermo w meczu z Cagliari (5:0). Niedawny ćwierćfinał Champions League z Barceloną w Turynie również był w wykonaniu Dybali genialny. Dwie bramki strzelone Dumie Katalonii sprawiły, że trafił na czołówki piłkarskich gazet od Moskwy po Lizbonę!

Fiebre Maldini. Taką nazwę nosi piłkarski program emitowany na kanale Movistar+. 10 kwietnia tego roku ukazał się w nim reportaż poświęcony Paulo Dybali, zatytułowany po prostu "La Joya", czyli klejnot.

Giuseppe Sannino był trenerem Palermo, gdy Dybala trafił do tego klubu w lipcu 2012 roku. Szkoleniowiec ten we wrześniu został zwolniony, ale już w marcu 2013 wrócił, by w czerwcu znów stracić posadę. W sumie pod jego wodzą Paulo rozegrał 9 meczów. Na Starym Kontynencie pracował też z Alberto Malesanim (1 mecz), Gennarem Gattuso (8 meczów), Dariem Franco (11 meczów), Gian Piero Gasperinim (18 meczów), Giuseppe Iachinim (57 meczów) oraz Massimiliano Allegrim (84 mecze).

Hobby. Piłka nożna jest największym z nich. Dybala przyznaje, że gdy przez kilka dni nie śledzi wyników spotkań i wiadomości z piłkarskiego świata,, czuje się źle. Futbolu nigdy mu za dużo. Nic więc dziwnego, że namiętnie grywa z bratem Gustavem w FIFĘ. Lubi też ping pong i szachy, a także muzykę pop. Jego ulubioną wokalistką jest Rihanna.

Instituto Atlético Central Córdoba. Paulo po raz pierwszy pojawił się na treningu tego klubu w 2003 roku, w wieku 10 lat. Szybko zyskał przydomek La Joya, co po polsku oznacza klejnot. W pierwszej drużynie zadebiutował 4 września 2011 roku w przegranym przez Instituto 1:2 meczu z Rosario Central w ramach rozgrywek Primera B Nacional, czyli argentyńskiej drugiej ligi. Dybala zagrał w tym spotkaniu 42 minuty. Łącznie wystąpił w 40 meczach La Glorii, strzelając w nich 17 goli.

Juventus. 32 mln euro plus 8 w przypadku spełnienia warunków zawartych w kontrakcie - tyle Stara Dama zapłaciła za Dybalę. Argentyńczyk stał się jej piłkarzem 4 czerwca 2015 roku. Podpisał pięcioletnią umowę.

Debiut miał jak marzenie. 8 sierpnia w Superpucharze Włoch, w którym rywalem Juve było Lazio, w 61. minucie zastąpił Kingsleya Comana, a 12 minut później ustalił wynik na 2:0 dla Starej Damy. Potem było jeszcze lepiej. Dybala zamknął kampanię 2014/2015 z dorobkiem 23 goli we wszystkich rozgrywkach. Tylko Roberto Baggio miał lepszy debiutancki sezon od niego. Do 23 kwietnia 2017 roku Paulo zagrał dla Juventusu 85 meczów, zdobył w nich 40 bramek, a przy 17 asystował. Bez niego turyńskiej drużyny w półfinale Ligi Mistrzów raczej by nie było.

Szefowie Juve wiedzą, że takich talentów jak Dybala nie ma na świecie wielu. Zdają sobie też sprawę, iż taki piłkarz jak Argentyńczyk to prawdziwa żyła złota. Dlatego też w zaciszu klubowych gabinetów powstał plan, by uczynić z niego legendę Juve na miarę Alessandro del Piero. Pierwszy krok w tym kierunku już zrobili, przedłużając z nim kontrakt do 2022 roku. Na mocy nowej umowy genialny Argentyńczyk ma ponoć zarabiać 7 mln euro rocznie, czyli tyle samo co Gonzalo Higuain.



Kempes Mario. Mistrz świata z 1978 roku tak jak Paulo Dybala jest wychowankiem Instituto Atlético Central Córdoba. To właśnie jemu obecny snajper Juventusu odebrał miano najmłodszego strzelca gola w historii tego klubu, a także pobił jego rekord kolejnych meczów rozpoczynanych w pierwszej jedenastce - licznik zatrzymał się na liczbie 38. Dybala był też pierwszym graczem IACC, który dwukrotnie zaliczył hat-tricka w sezonie ligowym oraz zdobywał bramki w sześciu spotkaniach z rzędu.

Lazio Rzym. To ulubiony rywal Dybali. Przeciw tej drużynie grał do tej pory 10 razy i strzelił jej 7 goli. Po pięć bramek zdobył natomiast w starciach z Milanem, Udinese i Sampdorią.

Messi Lionel. Dybala często bywa porównywany do swojego rodaka. Obaj są filigranowi i lewonożni, świetnie dryblują, wychodząc zwycięsko nawet ze starć z kilkoma rywalami, a do tego znakomicie podają i wykonują stałe fragmenty gry. Gracz Juventusu lepiej od Messiego zastawia piłkę, jest też większym boiskowym altruistą.

- Rozumiem, że jestem porównywany do Messiego, ale nie chcę być drugim Messim ani Messim przyszłości (...) Jest tylko jeden Messi, tak jak Diego Maradona był tylko jeden - powiedział w rozmowie z dziennikarzem Associated Press po pierwszym meczu ćwierćfinałowym Ligi Mistrzów przeciwko Barcelonie.

Do tej pory Messi i Dybala grali razem tylko w jednym meczu reprezentacji Argentyny, we wrześniu przeciwko Urugwajowi. Albicelestes zwyciężyli 1:0, Leo strzelił jedynego gola, a Paulo... w 45. minucie otrzymał czerwoną kartkę.

Numery. Dybala w Instituto AC Córdoba i US Palermo grał z dziewiątką na koszulce. W Juve występuje z 21. Numer ten przejął po Andrei Pirlo. To spore wyróżnienie, doświadczony Włoch był bowiem bardzo ważną postacią ekipy z Turynu. Przekazanie jego numeru tak młodemu zawodnikowi jak Paulo jest dowodem na to, jak wielkie nadzieje pokładają w nim szefowie Starej Damy.

Ojciec. Adolfo Dybala nie był profesjonalnym piłkarzem, grał jedynie w drużynie oldbojów C.A.B Newell's Old Boys. Na życie zarabiał jako dyrektor basenu. Przed laty miał sen, w którym jego syn zostaje sławnym piłkarzem. Okazało się, że była to zapowiedź prawdziwych wydarzeń. Niestety, Adolfo nie może cieszyć się z sukcesów Paula. Kilka lat temu zmarł bowiem na raka trzustki. As Juve przyznaje, że tata był jego pierwszym trenerem, piłkarskim opiekunem i mentorem. Dybala ma dwóch braci, Gustava i Mariana, ale żaden z nich jest profesjonalnym piłkarzem.

Polska. W 2011 roku Dybala otrzymał propozycję gry w koszulce z orzełkiem na piersi. Maciej Chorążyk, koordynator skautingu zagranicznego PZPN, złożył mu ją przez... prywatną wiadomość na Facebooku. Piłkarz odmówił, zapewniając, że interesują go tylko występy dla Argentyny. Gdy zdjęcia z tej konwersacji zostały niedawno upublicznione, internauci nie kryli oburzenia nieprofesjonalnym zachowaniem wysłannika polskiej futbolowej centrali.

Trzeba jednak pamiętać, że w 2011 roku, kiedy oferta została Dybali przedstawiona, miał on 17 lat i dopiero zaczynał przygodę z seniorską piłką w Instituto Atlético Central Córdoba. PZPN tłumaczy się, że Paulo był wtedy nieznanym nastolatkiem, który wcale nie musiał zostać gwiazdą, a koszty wysłania kogoś do Argentyny, by porozmawiał z nim w cztery oczy, były jak na ówczesne możliwości związku zbyt duże, stąd taka a nie inna forma propozycji. Władze Palermo okazały się bardziej przewidujące i niedługo potem ściągnęły Dybalę do siebie za prawie 12 mln euro.

W 2015 roku w wywiadzie z Mateuszem Święcickim dla "Wirtualnej Polski" Dybala powiedział, że w przyszłości wystąpi o polski paszport i zagra w polskim klubie. Lukas Podolski też zapowiadał, że zakończy karierę w Górniku Zabrze. Czas pokaże, czy obaj zrealizują swoje obietnice.

Real Madryt. Królewscy tego lata będą chcieli dokonać przynajmniej jednego spektakularnego transferu. Numerem jeden na ich liście życzeń jest właśnie Paulo Dybala. By go pozyskać, muszą być gotowi wyłożyć ogromne pieniądze, dużo powyżej 100 mln euro. W grę wchodzi też wymiana. Ponoć Florentino Perez spotkał się z Dybalą, by namówić go do przejścia do Realu. Co więcej, piłkarz wyraził nawet wstępną zgodę. Problemem pozostaje cena. Według nieoficjalnych informacji Stara Dama jedną ofertę za Argentyńczyka już odrzuciła. Królewscy proponowali 91 mln euro i Alvaro Moratę. Szefowie Juve chcieli Toniego Kroosa lub Lukę Modricia, na co ze zrozumiałych względów zgodzić nie mogły się władze Realu. Latem negocjacje z pewnością zostaną wznowione, a do stołu oprócz przedstawicieli Królewskich zasiądą też wysłannicy m.in. Manchesteru City i FC Barcelona.

Statystyki. W tym sezonie Serie A Dybala strzelił do tej pory 17 goli we wszystkich rozgrywkach. Do tego dorzucił 8 asyst. W Serie A oddał 74 strzały na bramkę, 48% z nich była celna, a po dziewięciu piłka wpadła do siatki. Częściej w Juve uderzał tylko Gonzalo Higuain. Paulo wykreował kolegom 44 okazje bramkowe - trzeci wynik w Juventusie po Miralemie Pjaniciu i Aleksie Sandro. Podawał z 86-procentową skutecznością, a zwycięsko zakończył 56% starć jeden na jednego. Liczby w pełni nie pokazują jednak jego wpływu na grę zespołu z Turynu, który jest ogromny. Bez niego Stara Dama nie byłaby tak niebezpieczną i jednocześnie zbilansowaną drużyną. Dybala bowiem oprócz znakomitej dyspozycji w ofensywie nie oszczędza się również w obronie, czego najlepszym przykładem oba mecze ćwierćfinałowe Champions League przeciwko Barcelonie.

W poprzednim sezonie Serie A Dybala miał jeszcze bardziej imponujące statystyki. Oddał 107 strzałów (czwarty wynik w lidze), zdobył 19 goli i został wicekrólem strzelców. Wykreował też 73 okazje bramkowe, tylko Marek Hamsik, Borja Valero i Miralem Pjanić stworzyli ich więcej. Do tego wygrał 61% pojedynków, a 85% jego podań dotarła do adresata.



Trykoty. Dybala ma całkiem pokaźną kolekcję koszulek, które zbierał w czasach gry w Palermo, a zwłaszcza w ostatnim z sezonów spędzonych w tym sycylijskim klubie. Są wśród nich trykoty m.in. Gianluigiego Buffona, Carlosa Téveza, Mesuta Özila, Mauro Icardiego oraz jego przyjaciela Juana Iturbe, obecnie grającego w Torino.

US Palermo. 29 kwietnia 2012 roku prezydent tego klubu Maurizio Zamparini ogłosił podczas konferencji prasowej: "Pozyskaliśmy Paula Dybalę, nowego Sergia Agüero". Jeszcze tego samego dnia dyrektor Instituto, José Teaux, wydał oświadczenie, w którym poinformował, że osoba prowadząca negocjacje z Palermo w sprawie Dybali nie miała pełnomocnictw zarządu. Wydawało się, że sprawa transferu umarła. 20 lipca tego samego roku Orły jednak dopięły swego, podpisując z La Joyą czteroletni kontrakt. Klub z Cordoby otrzymał za swoją młodą gwiazdę 11,9 mln euro.

Dybala zadebiutował w Serie A 2 września. Jego nowa drużyna przegrała z Lazio 0:3, a on pojawił się na boisku na ostatnie 32 minuty, zastępując Jasmina Kurticia. Przez trzy lata pobytu w klubie z Sycylii rozegrał 93 mecze (w tym 28 w Serie B w sezonie 2013/2014), w których zdobył 21 bramek, a przy 16 asystował. Zwłaszcza sezon 2014/2015 był dla niego bardzo udany. Strzelił w nim 13 goli i zanotował 10 ostatnich podań. Z Franco Vasquezem stworzył genialny duet, którego zazdrościli Palermo trenerzy w całej Europie.

Wyróżnienia. Według wielu fachowców Dybala to przyszły zdobywca Złotej Piłki. Na razie indywidualnych laurów nie ma zbyt wielu, a jedyne, czym może się pochwalić to nagroda dziennika La Voz dla najbardziej obiecującego gracza Argentyny w 2011 roku, miejsce w galerii sław Instituto Atlético Central Córdoba, do której trafił w 2013 roku, oraz w najlepszej jedenastce Serie A sezonu 2015/2016, a także tytuł najlepszego asystenta ligi rok wcześniej. Po transferze do Juventusu poczuł za to smak wygrywania trofeów - medale za mistrzostwo, Puchar i Superpuchar Włoch wiszą już w jego domowej gablocie. Czy w tym roku dołączy do nich ten za zwycięstwo w Lidze Mistrzów?

Zalety. Dybala to gracz uniwersalny. Może być zarówno dziewiątką, cofniętym napastnikiem, skrzydłowym czy ofensywnym pomocnikiem. Dzięki swojej szybkości, zwinności i genialnej technice na każdej pozycji się sprawdza. Choć mierzy tylko 177 cm, wygrywa pojedynki główkowe z wyższymi i potężniejszymi od siebie. Nie jest typem atlety, a zastawia piłkę lepiej niż niejeden osiłek. Dobrze odnajduje się też w kombinacyjnej grze na małej przestrzeni. Dybala to także mistrz asyst, który potrafi zagrać nieszablonowe podanie, niezwykle trudne do rozszyfrowania dla obrońców rywala. Do tego dysponuje potężnym strzałem z lewej nogi, a stałe fragmenty gry wykonuje nie gorzej od samego Lionela Messiego. Piłkarz kompletny? Jeszcze nie, ale za sezon, dwa może się takim stać.